Ochrona lasów

1. Przebudowa drzewostanów zniekształconych i zbiorowisk zastępczych

Blisko 2/3 powierzchni lasów w przeszłości zniekształcone zostało przez gospodarkę człowieka, dla przyspieszenia przemian oraz ochronę negatywnie modelowanych procesów glebowych poddane jest zabiegom przebudowy składu i struktury drzewostanów. Na około 200 ha (zbiorowiska zdegradowane na gruntach porolnych) zabiegi te są intensywne i stosuje się sztuczne wprowadzanie gatunków zgodnych z potencjalnym zbiorowiskiem roślinnym, pozostała część lasów o mniejszym stopniu zniekształcenia przebudowywana jest w sposób ekstensywny, z maksymalnym wykorzystaniem i popieraniem naturalnie pojawiających się odnowień gatunków liściastych, zgodnych z potencjalnym zbiorowiskiem – w tym jego wczesnych stadiów rozwojowych.


2. Stopniowe usuwanie gatunków obcych z ekosystemów leśnych WPN

Obecność gatunków obcych (neofitów), głównie dynamicznie odnawiającego się świerka, wiąże się z ich negatywnym wpływem na stan zbiorowisk – wypieranie gatunków rodzimych, zmiana warunków siedliskowych, jest niepożądanym efektem przeszłej gospodarki. Przywracanie układów zbliżonych do naturalnych w drodze ich stopniowej eliminacji to jeden z głównych kierunków realizowanych w lasach zbiegów ochronnych.


3. Zwiększanie różnorodności

Ważnym zadaniem jest umożliwienie różnicowania się i wzbogacania ekosystemu leśnego – służy temu m.in. nie usuwanie obumierajacych – złomów i wywrotów, czy tzw. posuszy, nie usuwanie w trakcie zabiegów wszystkich drzew dziuplastych - niezależnie od ich pozycji biosocjalnej, dbanie o gatunki pionierskie, pojawiające się w naturalnych odnowieniach, pozostawianie na powierzchniach przebudowywanych luk i przerzedzeń, pozostawienie porzuconych gruntów rolnych do naturalnej sukcesji.


4. Zabezpieczenie drzewostanów zniekształconych przed szkodami abiotycznymi

Zniekształcone lasy na ogół posiadają niekorzystna jednopiętrowa budowę, która umożliwia wystąpienie zjawisk klęskowych na dużych powierzchniach – okiść, wiatrołomy itp. Rozluźnianie zwarcia koron, stymulowanie różnicowania budowy pionowej, to jedno z zadań prowadzonych w ramach cięć przebudowy, które umożliwia ich uodpornienie na działanie np.wiatrów czy okiści.


5. Monitorowanie stanu lasów

Prowadzone są obserwacje stanu ekosystemów, które z jednej strony umożliwiają odpowiednio wczesne wykrycie zagrożeń dla lasu, a z drugiej potwierdzają ich wzrastającą odporność na wystąpienie naturalnych zagrożeń dla trwałości. Obejmują one m.in. jesienne kontrole występowania owadów żerujących na sośnie, kontrole lotu motyli, ocenę stopnia defoliacji, kontrole występowania drzew martwych czy monitoring mrowisk.


6. Powiększanie stref ochrony ścisłej

Prowadzenie przebudowy oraz eliminacji gatunków obcych umożliwia stopniowe powiększanie strefy objętej ochroną ścisłą, w której nie są już wymagane żadne działania człowieka wspomagające naturalne procesy przyrodnicze. Wyznacznikiem takiego momentu jest osiągnięcie składu gatunkowego zgodnego z potencjalnym zbiorowiskiem roślinnym lub w umożliwienie trwania samodzielnego naturalnego procesu rozwoju zbiorowiska. Aktualnie strefa ochrony ścisłej obejmuje obszar 510 ha w siedmiu różnych obszarach:
  1. obszar im. B.Dyakowskiego – położony w północnej części OO.Wapnica ochronie podlega m.in. żyzna buczyna z perłówką jednokwiatową w runie (pow.66,74ha)
  2. obszar im. doc. dr S.Jarosza – położony w północnej części OO.Wisełka, ochronie podlega tutaj obszar przyklifowy , uboga buczyna pomorska, las brzozowo-dębowy, m.in. z licznie występującymi roślinami chronionymi - wiciokrzewem pomorskim, kruszczykiem rdzawoczerwonym, sasanką łąkową (pow. 92,06 ha)
  3. obszar im. prof. dr M.Raciborskiego – położony na zachód od Wisełki, ochronie podlega tutaj fragment lasu mieszanego podlegający naturalnemu procesowi przebudowy . W przeszłości bardzo obfite stanowisko wiciokrzewa pomorskiego (pow.10,33 ha)
  4. obszar im.prof. dr A.Wodziczki – położony w południowej części OO.Wapnica , ochronie podlega tutaj klif o południowej wystawie ze zbiorowiskami ciepłolubnymi wraz z przyległym pasem szuwarów i oczeretowych wysp (pow.107,16 ha)
  5. obszar im. prof. dr W.Szafera - położony koło Wapnicy, ochronie podlega tutaj rozległy płat żyznej buczyny z żywcem cebulkowym w runie (pow.101,17 ha)
  6. obszar im.prof. Czubińskiego – położony w północnej części OO.Międzyzdroje, ochronie podlega tutaj najwyższe wolińskie wybrzeże klifowe wraz z przyległym pasem buczyn w tym unikalną wolińską buczyną storczykową (pow.106,38 ha)
  7. obszar bez nazwy – położony w północnej części Drożkowych Łąk, ochronie podlega tutaj las brzozowo-dębowy z długoszem królewskim, młodociane postacie olsów i zbiorowiska zaroślowe (pow.17,80 ha)

wstecz


projekt i realizacja OGICOMCopyright by Woliński Park Narodowy